|
Ze doet het zo goed, maar ze is zo
onzeker. Ze twijfelt zo aan zichzelf. "Doe ik het
wel goed?" dreunt altijd in haar hoofd. In haar
hart weet ze wel beter. Ze voelt haar kinderen haarfijn
aan. Niet dat ze daar altijd naar luistert. Nee, maar
ze is ook "maar" een mens. Juist een wijs
mens twijfelt vaak aan zichzelf. En toetst zichzelf
aan de waarheid. Maar wat is die waarheid?
Het past niet in een stramien. Onze kinderen passen
daar ook niet in. Ze zijn ook niet te plaatsen onder
het etiket "Nieuwetijdskinderen". Nee, het
zijn kínderen. Kinderen met wel vaak opmerkzame
behoeften. Behoefte aan veiligheid, bescherming, bevestiging
van hun gevoelens, rechtvaardigheid. Maar ook vaak o
zo dwars. En eigenzinnig. Ze denken vaak alles beter
te weten; vooral beter dan hun ouders. Want die snappen
blijkbaar niet hoe de wereld in elkaar steekt. Maar
de nieuwetijdsmoeder wíl haar kind wel begrijpen.
Ze doet vreselijk haar best óm hem te begrijpen.
En hoewel dat niet altijd lukt, slaagt ze er toch in
om een goede moeder te zijn. Juist omdat ze haar kind
zo goed aanvoelt. En weet wat hij bedoelt. Ook al lijkt
dat soms onredelijk en niet passend in het plaatje wat
andere mensen van kinderen hebben.
De vernieuwers, dat zijn ze. De kinderen én hun
ouders. Ze moeten er wel mee verder. Er is geen houden
meer aan. De wereld is in verandering. En de mensen
veranderen mee. Of het is net andersom?
Dit artikel is eerder verschenen in de nieuwsbrief van
de Stichting
Nieuwetijdskinderen.
|
|
