Negatieve aandacht

Kan het zijn dat je jongste zoon bang is dat er dingen zullen gebeuren die hij niet onder controle kan houden? Als hij met jou alleen is, is er dus niets aan de hand. Dan weet hij zo'n beetje wat hij kan verwachten en heeft hij alles in de hand. Met anderen erbij kan hij blijkbaar ook zijn grenzen verkennen. Niet erg handig voor z'n omgeving, maar wel logisch. Juist dan zijn er meer "uitprobeermogelijkheden". Het kan zelfs zo zijn dat hij samen met z'n broer dingen tegenover jullie uitprobeert. Dat moet je niet negatief opvatten, maar dit komt wel geregeld voor (zie ook het boek "Kinderen dagen ons uit" van R. Dreikurs, waarschijnlijk nog wel in de bibliotheek te krijgen). Soms gaat dat bewust, vaak ook onbewust. "Kijken hoe ver we kunnen gaan". De ander neemt dan dus de slachtofferrol op zich. Het levert immers allebei aandacht op. En jullie zijn het "obstakel". En als je de jongste straft, loop je de kans dat de oudste ongemerkt dingen gaat uitlokken. Dat schiet dus ook niet op.
Allebei straffen helpt soms wel, maar het mooiste is natuurlijk als je kunt begrijpen waarom het gebeurt. Vandaar dat ik dit verhaal begon met te vragen of het een soort angst kon zijn. Want dan kun je meer gaan uitleggen, proberen te begrijpen wat er in zijn hoofd omgaat, hoe hij zich voelt. Maar vaak moet je dan eerst met jezelf aan de slag. Want je wordt er waarschijnlijk wel door geraakt. En dan weet ik niet of jij en je man het allebei hetzelfde ervaren en op dezelfde manier reageren. Dat hoeft helemaal niet en je kunt ook niet altijd "consequent" zijn, zoals zo vaak gezegd wordt. Elke situatie is immers weer anders en de ene keer reageer je ook anders dan de andere keer. Het kan ook zijn dat je kind voelt of je kinderen voelen dat jullie (jij en de man) zoeken naar jullie grenzen. Juist door dit soort situaties zul je die ontdekken. Jullie zullen hierin van elkaar verschillen en ook elke keer kan het weer anders zijn. Maar al doende leert men.
Leer in je kracht te staan (zie oefeningen), zodat je sneller weer in balans komt. Je kind vraagt ook van je om jezelf hierin te laten zien. Staan waarvoor je staat. En je mag toegeven dat je het af en toe niet meer weet. Juist door dit soort dingen zul je flexibeler worden. Minder luisteren naar "hoe het hoort" maar meer vanuit je hart reageren. En wat wil je? Je wilt vast dat het zo leuk mogelijk gaat. En dat kan dus niet. Dus zul je af en toe flink balen, boos zijn of verdriet erom hebben. Of klinkt dit te zwaar?
Laat je kind vooral merken dat je hem de liefste van de hele wereld vindt, net als z'n broertje (dat kan toch?). Maar vertel hem ook wat je zo graag wilt en dat je begrijpt dat dat niet altijd lukt en dat je dan ook boos wordt. Als je leert praten over je eigen emoties, dan kan je kind dat ook leren. Maar dat kan niet in het heetst van de strijd, een beter tijdstip hiervoor is bijvoorbeeld voor het slapen gaan.
Je kunt je kind ondersteunen in dit proces met Bach Bloesem Remedies, maar misschien is het dan goed dat niet alleen je jongste zoon ze neemt, maar dat desnoods jullie alle vier ze nemen.
Je kunt ook beginnen met alleen Rescue Remedy te nemen, bijv. 10 druppels in een fles Spa blauw en dat met z'n allen verspreid over de dag drinken.
En massage of "afstrijken" (zie columns) kan misschien ook helpen. Lees ook nog eens de artikelen, dan begrijp je waarom ik bovenstaande heb gezegd.
Ik weet uit ervaring dat het niet gemakkelijk is, maar de cirkel van het op een negatieve manier aandacht vragen doorbreken, kan echt. Maar soms moet je eerst door de "ruzies" heen.