Angst uiten

Als een kind angst uit, kan dat een teken zijn van aandacht vragen. Zo wordt het ook vaak uitgelegd door de buitenwereld, met het advies: negeren, wegwuiven etc. Als je zelf angst heb gekend, weet je dat wegpraten niet helpt. Je weet zelf ook wel dat de angst misschien niet helemaal reëel is. Dat je niet bang hoeft te zijn. Dat er niks is. Dat er niks zal gebeuren. Maar toch…. Je voelt die angst.

Het kan zijn dat er ooit iets gebeurd is, wat zich onbewust heeft vastgezet in je lijf. En wat bijvoorbeeld juist naar boven komt voor het slapen gaan. Dan heb je extra aandacht nodig van iemand die van je houdt, bij wie je mag zijn wie je bent; bij wie je mag voelen wat je voelt. Ook al lijkt het soms onredelijk.

En ook al zou het een vorm zijn van aandacht vragen, dan nog is het volgens mij nodig om te kijken waarom een kind dat op dat moment doet. Voelt ze jouw aanwezigheid niet meer? Je beschikbaarheid? Voelt het onveilig? En wanneer ben je eigenlijk oud genoeg om de veiligheid niet meer nodig te hebben van je ouders? Twaalf, achttien, vijfentwintig?

Er zijn geen regels voor en het ene kind is het andere niet. En tot die tijd ben je gewoon nodig.
Kinderen kunnen leren op een positieve manier aandacht te vragen, dus om gewoon te vragen even te knuffelen of op een andere manier bij te tanken of bij je te ontstressen, zodat het niet op een “negatieve” manier die aandacht hoeft op te eisen.

Als de angst er gewoon mag zijn, zonder die weg te praten, dan kan er werkelijk aandacht zijn voor elkaar. En daarna kun je je kind leren op een andere manier met haar angsten om te gaan.

Dus laat er eerst ruimte zijn voor die gevoelens en ga daarna pas kijken hoe je er anders mee om kunt gaan. En vraag ook eens aan je kind hoe het anders zou kunnen. Kinderen weten vaak zelf de beste oplossing en die is vaak anders dan wat wij voor ze bedenken.